Ze is daarnaast ook erg bang voor inbrekers en brand. Kan dit te maken met haar hoogbegaafdheid? Mijn dochter is ook nogal dwangmatig aangelegd, zo moet alles op een vaste plek staan en ze kan niet slapen wanneer haar knuffels niet in een bepaalde volgorde op haar bed zitten en liggen. En voordat ze gaat slapen telt ze haar knuffels, haar boeken en alles wat er verder maar in haar kamer staat. En wanneer de uitkomst niet klopt, begint ze opnieuw te tellen…

Kinderangsten horen voor een groot deel gewoon bij het groot worden. Maar het moet natuurlijk niet het leven van het kind gaan overheersen. Verschillende soorten angsten kun je plaatsen in een bepaalde “fase” van de ontwikkeling. Omdat hoogbegaafde kinderen zich doorgaans sneller ontwikkelen dan andere kinderen, kunnen zij angsten hebben die niet gelijk passend zijn bij hun leeftijd, maar wel passen bij hun ontwikkelingsniveau. Het is belangrijk om bij reële angsten uitleg te geven en mogelijkheden te bedenken waarop de angsten hanteerbaar gemaakt kunnen maken. Bij angst voor brand kunt u denken aan het zo veilig mogelijk maken van het huis en het aanbrengen van rookmelders. Ook kunt u met het hele gezin eens een brandoefening houden. Daarnaast kunt u uw dochter erop wijzen wat u in huis allemaal kunt doen, en ook heeft gedaan, om de kans op brand zo klein mogelijk te maken. Bij angst voor inbrekers kunt u extra sloten op ramen en deuren aanbrengen en ook kunt u laten zien wat u allemaal kunt doen om de kans op een inbraak zo klein mogelijk te maken. Veel kinderen zijn bang in het donker en voelen zich een stuk veiliger wanneer er ’s nachts een lampje blijft branden. Het is belangrijk dat u de angsten van uw dochter niet bagatelliseert, maar u kunt haar ook laten zien dat het niet nodig is om telkens zo bang te zijn. Wanneer er maatregelen zijn getroffen die ertoe bijdragen dat die nare gebeurtenissen minder gauw kunnen plaatsvinden, dan mag u zich best zeker opstellen zonder dat u hiermee zegt dat zoiets nooit kan gebeuren. Leren omgaan met onzekerheden hoort ook bij het groter worden.

Angst betekent dat het kind door heeft dat de wereld niet altijd een veilig oord is, ook al zijn de ouders in de buurt. Sterker nog, kinderen kunnen zich af gaan vragen wat er gebeurt als die ouders er niet meer zijn. Wie zal er dan voor hen zorgen? Daar praten kinderen niet altijd over, maar dat “vertaalt” zich soms in het uiten van andere angsten.

Voordat er echte angsten ontstaan welke een bepaalde oorzaak hebben, kunnen kinderen al zeer angstig zijn voor het donker, voor alleen zijn, voor vreemden, voor nieuwe en onbekende beelden en situaties en allerlei natuurverschijnselen. Deze angsten kunnen zeer hevig en verontrustend zijn. Dikwijls kan er geen werkelijke oorzaak gevonden worden in een voorgaande angstaanjagende belevenis. Dit soort angsten verdwijnt naarmate het kind de beschikking krijgt over een goed functionerend geheugen, zicht heeft op de realiteit, eerst kan nadenken voor het reageert, logisch kan redeneren, kortom zodra het kind praktisch gebruik kan maken van zijn intelligentie.

Hoogbegaafde kinderen kunnen eerder dan andere kinderen realistisch denken. Zij zien allerlei niet denkbeeldige gevaren en ontwikkelen daar angsten voor. De angst voor bijvoorbeeld brand kan heel reëel zijn, maar als het kind niet durft te slapen omdat er brand uit kan breken, wordt het anders. Kinderen kunnen allerlei angsten ontwikkelen die nauwelijks te traceren zijn. Om de angst te onderdrukken kan het kind dwangmatige handelingen gaan vertonen. Om aan de gevoelens van angst te ontkomen gaat het kind bijvoorbeeld dwangmatig tellen of dwangmatig ordenen. Als het kind de dwanghandelingen niet kan uitvoeren, vervalt het weer in angst. Angst heeft ook nuttige kanten, het weerhoudt het kind ervan om gevaarlijke dingen te doen. De angst om door een auto overreden te worden, zorgt er bijvoorbeeld voor dat het kind zorgvuldig oversteekt.