Zo kan hij al erg goed praten en hij gebruikt daarbij allerlei woorden en uitdrukkingen welke je eerder zou verwachten bij een kind van op zijn minst 6 jaar. Hij kent heel veel automerken en van die merken kent hij ook weer de verschillende typen. Hij kent alle letters van het alfabet, kan zijn eigen naam en die van zijn ouders schrijven, en hij kan al een beetje lezen. In feite kan en weet hij al het meeste van wat kinderen in groep 2 van de basisschool leren. Wij als ouders horen steeds van andere ouders dat onze zoon vast wel hoogbegaafd zal zijn. Ook de peuterleidster sprak een vermoeden van hoogbegaafdheid uit en ze vertelde ons daarbij dat onze zoon ook in motorisch opzicht zijn leeftijd ver vooruit is. We zien zelf ook wel dat ons kind zich sneller ontwikkelt dan andere kinderen, maar is het altijd zo dat een ontwikkelings-voorsprong op jonge leeftijd betekent dat een kind later hoogbegaafd zal blijken te zijn?

Een ontwikkelingsvoorsprong op jonge leeftijd kenmerkt zich vaak door een voorsprong op spraak- taalgebied en op motorisch gebied. Een jong kind met een grote ontwikkelingsvoorsprong kan daardoor erg opvallen binnen een groep leeftijdgenoten. Zeker wanneer het kind niet de neiging heeft zich aan te passen aan het ontwikkelingsniveau van die leeftijdgenoten.
Kinderen ontwikkelen zich elk op hun eigen manier, maar de omgeving kan wel medebepalend zijn in welk tempo een kind zich ontwikkelt. In een kansrijke omgeving, zou een kind zich dan sneller kunnen ontwikelen dan in een kansarme omgeving. Stimuleren, of juist weinig stimuleren, draagt dus bij aan de ontwikkelingssnelheid van kinderen. Hierbij dient men zich dan wel te bedenken dat een kind in een kansrijke omgeving eerder aan het eigen plafond kan zitten dan een leeftijdgenoot met een gelijk IQ uit een kansarme omgeving. Echter hoe een kind ook gestimuleerd wordt, het zal niet door het eigen plafond heen kunnen breken. Ofwel: een kind dat gestimuleerd wordt om bijvoorbeeld zelf trap te lopen in plaats van gedragen te worden, zal doorgaans eerder trap kunnen lopen dan een kind dat almaar de trap opgedragen wordt. Maar het kind zal het niet eerder kunnen dan de eigen capaciteiten toe laten. Wanneer een kind er lichamelijk niet toe in staat is, zal het niet zelf die trap kunnen beklimmen, ongeacht hoe oud het kind is en hoe er ook geoefend wordt. Stimulatie op de juiste manier en op het juiste moment, kan er wel toe bijdragen dat een kind eerder dan gemiddeld zelf trap kan lopen.
Hetzelfde principe gaat op voor de cognitieve ontwikkeling. Een kind dat bijvoorbeeld veel wordt voorgelezen, spelletjes mag doen (al dan niet met met de computer), overal mee naar toe wordt genomen, veel uitleg krijgt, serieus antwoord krijgt op zijn vragen, Sesamstraat en Klokhuis kijkt en daarover met de ouders praat, ontwikkelt zich in cognitief opzicht doorgaans sneller dan kinderen die dit alles moeten ontberen. Maar hoe snel een kind zich uiteindelijk ontwikkelt in cognitief opzicht heeft uiteraard, net als bij de motorische ontwikkeling, ook alles te maken met de eigen (aangeboren en erfelijke) mogelijkheden. Hoe intelligenter een kind is, des te meer zal het oppikken uit de aangeboden activiteiten. Zo’n kind kan dan al een behoorlijke voorsprong hebben op leeftijdgenoten wanneer het aan de basisschool begint, en het zal dat onderwijs dan ook beter kunnen volgen dan veel leeftijdgenoten. Zo’n kind kan, ook wanneer het niet hoogbegaafd is, hoog scoren op schoolse vaardigheden.Al met al is een eenduidig antwoord niet te geven op uw vraag of een ontwikkelingsvoorsprong op jonge leeftijd in alle gevallen betekent dat later zal blijken dat het kind hoogbegaafd is. Naast die ontwikkelingsvoorsprong zou men dan vooral ook moeten kijken naar de andere kenmerken die wijzen op hoogbegaafdheid. Zoals een grote behoefte aan autonomie, groot rechtvaardigheidsgevoel, creativiteit, doorzettingsvermogen, afkeer van autoriteit, levendige fantasie, originaliteit, groot probleemopplossend vermogen, enzovoort.
Op de website van OMNINO staan diverse lijstjes met kenmerken. Dat samen met die ontwikkelingsvoorsprong, of in bepaalde gevallen met een ontwikkelingsachterstand, maakt dat je een kind kunt verdenken van hoogbegaafdheid. Wanneer het nodig is om te weten of er sprake is van hoogbegaafdheid, dan kan een test uitkomst bieden. Bij een IQ vanaf 130 spreekt men dan van hoogbegaafdheid.

Het blijkt zo te zijn dan niet alle kinderen met een ontwikkelingsvoorsprong op jonge leeftijd later hoogbegaafd blijken te zijn. Daarnaast komt het ook voor dat kinderen die zich juist langzaam ontwikkelden later hoogbegaafd blijken te zijn. Globaal kan men echter stellen dat hoe groter de ontwikkelingsvoorsprong is op jonge leeftijd, hoe groter de kans is dat er sprake is van hoogbegaafdheid. Zou een kind met een ontwikkelinbgsvoorsprong, zich in hetzelfde tempo doorontwikkelen zoals het dat deed in de voorschoolse periode, dan zal het al gauw enkele jaren vooruitlopen op de gemiddelde leeftijdgenoot. Een blijvende ontwikkelingsvoorsprong, waarbij het verschil met leeftijdgenoten steeds groter wordt, geeft daarom alle reden om aan hoogbegaafdheid te denken.