Dat jaar tussen haar 10de en 11de verjaardag duurde voor Hagar eindeloos lang. Er gebeurde wel heel veel in die tijd, maar ze bleef toch steeds 10 jaar. Ze vond dan ook dat ze veel langer 10 jaar bleef dan andere kinderen die dezelfde gebeurtenissen meemaakten.Hagar zat in groep 6 van een Montessori-basisschool toen ze 10 jaar werd en ze zat in de brugklas van het gymnasium toen ze 11 jaar werd. Normaal gesproken vier je tussen de 6de klas van de basisschool en de brugklas toch een aantal keren je verjaardag en daarom vond Hagar dat ze wel heel erg lang 10 jaar bleef.

Ze was 11 jaar toen ze naar de tweede klas van het gym ging en toen gebeurde het haar dat een docent haar de klas uit wilde sturen omdat hij niet wilde geloven dat ze echt pas 11 jaar was. Hij zei tegen haar dat kinderen van 11 jaar in groep 7 of 8 van de basisschool thuis hoorden en wanneer ze vond dat ze zo kinderachtig moest doen over haar leeftijd, dan moest ze zich maar gaan melden bij de afdelingsleider. Haar protesten werden niet serieus genomen en daarom gingen de klasgenoten van Hagar zich er maar eens mee bemoeien. De docent was verbaasd dat Hagar echt nog maar 11 jaar was. Het kwam weleens voor dat een leerling nog 11 jaar was aan het begin van de brugklas, maar dat kwam toch zeker niet voor zo tegen het einde van klas 2?

Er wordt vaak beweerd dat het niet goed is voor wat men de “sociaal/emotionele ontwikkeling” van hoogbegaafde kinderen noemt, wanneer die kinderen klassen overslaan. En dat vond ook deze docent, zo tegen het einde van het tweede schooljaar, toen hij eenmaal wist dat Hagar twee keer versneld was. Toch had hij niet bemerkt dat Hagar twee tot drie jaar jonger was dan haar klasgenoten. Het was hem niet opgevallen, maar hij vond dat dit er niet toe deed, het was zondermeer niet goed voor kinderen om te moeten participeren in een klas met kinderen die allemaal al aan het puberen waren terwijl dat kind zelf daar nog lang niet aan toe was.

Kinderen komen niet als van de ene dag op de andere in de puberteit zodra ze 12 jaar zijn. Sommige kinderen zijn daar eerder mee maar het komt ook voor dat een kind pas met een jaar of 16 in de puberteit komt. De onderlinge verschillen tussen kinderen van dezelfde leeftijd zijn erg groot en dat gaat ook op voor zoiets als de aanvang van de puberteit. De beslissing om wel of niet te versnellen, wel of niet een leerling van 10 jaar naar het voortgezet onderwijs te laten gaan, zou niet afhankelijk moeten zijn van de intrede van de puberteit.

En wanneer een docent een leerling al bijna een jaar in de klas heeft zonder dat hij heeft gemerkt dat die leerling een paar jaar jonger is dan haar klasgenoten, dan komt het niet erg geloofwaardig over wanneer een docent dan begint over die “sociaal/emotionele ontwikkeling” en in relatie tot klasgenoten die vast allemaal al wel in de puberteit zullen zitten. Op mijn vraag “Waarin onderscheidt Hagar zich van haar klasgenoten?”, gaf de docent als antwoord dat Hagar toch wel een stuk kleiner was dan de andere tweedeklassers. Het kon niet anders of ze moest daar toch last van hebben en dat zou haar “sociaal/emotionele ontwikkeling” dan niet ten goede komen. En nee, in haar gedrag onderscheidde ze zich niet van haar klasgenoten, niet op zo’n manier dat het die docent was opgevallen. Haar lengte, of juister gezegd een gebrek daaraan vond Hagar zelf inderdaad weleens lastig, maar omdat ze niet alleen klein was in verhouding tot haar klasgenoten maar ook in verhouding tot haar leeftijdgenoten was het niet een groter probleem voor haar dan toen ze nog op de basisschool zat. Met dat verschil dat er op de basisschool wel passend schoolmeubilair voor haar was geweest. Op het gym moest ze het doen met meubilair dat niet op haar lengte was afgestemd. En dat zorgde wel eens voor ongemak. Om netjes te kunnen schrijven ging Hagar op haar knieën zitten en dat vonden veel docenten niet goed. Want, zo zeiden ze, het was belangrijk een goede schrijfhouding te ontwikkelen. Hagar kon de eerste jaren op het gym niet met haar voeten de grond raken wanneer ze rechtop op haar stoel zat. En dan gebeurde het wel dat haar voeten gingen slapen. Dan ging ze met haar benen wiebelen en dat vonden docenten dan ook weer vervelend. Dus ja, dan had Hagar wel eens last van haar gebrek aan lengte. Maar ze wist dat dit probleem er ook zou zijn geweest wanneer ze twee jaar later naar het voortgezet onderwijs was gegaan. Ze was nu eenmaal heel erg klein voor haar leeftijd.

“Dan ben ik zo lang 10 jaar geweest, en dan ben ik maar zo weinig gegroeid”, verzuchtte Hagar toen ze dan eindelijk 11 jaar was geworden. Nog steeds ging ze op haar kinderfiets naar school en daar viel die fiets wel heel erg op tussen al die grote fietsen in de stalling. En daar had Hagar dan toch een voordeel van het klein zijn, ze kon zonder te bukken haar fiets wegzetten, alle andere leerlingen zouden hun hoofd stoten wanneer ze hetzelfde zouden doen.

Hoe het Hagar is vergaan op de basisschool en de eerste periode in het voortgezet onderwijs kan men lezen in Hagar, een hoogbegaafd meisje.